Kimseye anlatamam. İnsan seçme konusunu da beceremem zaten, fazlasıyla acemiyim. Akıllanmamakta ısrarcı,umut etmekte ürkek ...Tuhaf biriyim, kabul ama kötü biri değilim. Bir serçeyi tutuyor gibi dikkat ederim bir yüreği tutarken. Fazlasıyla üzerler yanımdan teyet geçerken. Affetmeyi nefes gibi işlemişler bana.. İçim acır kırılınca, kimse anlamaz halimden. Unutma ! Dik durunca dağsın sanır insanlar. Bir uçurum kenarındayken dağ eteklerine en yakın yere bakıyor olur çakılırsın ... ve ben her defasında aynı oyuna yenik düşüyorum. Aklıma düşüyorsun, uçurumdan düşüyorum, yenik düşüyorum, göz yaşı olup yanaklarından düşüyorum. Bu kadarını biliyorsun. Gidiyorum ...

S.C.
01.28
09.09.2019

GECE

Geceyi sabah etmeye nöbetçi gibiyim

ben uyursam sabah olmayacakmış gibi

uyursam huzuru kaçıracakmışım gibi ...

ah be insanlar sizde beni yıpratmaya yeminli gibisiniz.

yıkılmadım dediğim her an ayağıma çelme takılıyor.

sendeleyip dimdik oluyorum her defasında

ama yorgunum artık.

gecenin büyüsü dinlendirsin beni istiyorum.

geceye sarılıyorum bir çocukmuş gibi sımsıkı ...

yokluğu, hiçliği düşürmediğim dilime kilit vuruyorum.

kısa kısa işliyorum her anı sayfalara

kalemimi kırmadan, hatıralarımı incitmeden yazıyorum.

gitgide köreliyor gönlüm

ben böyle olmayı sevmiyorum ...

insanları da sevmiyorum .

seni de ...

aslında kim olduğunu bile bilmiyorum.

ben kimseyi sevmiyorum.

sadece gecenin sessizliği

ben, sadece onu seviyorum

aldırmayın gündüzleri yüksek sesle konuştuğuma

geceleri sesim kısılsın diye bağırıyorum .

kapım ardına kadar açılıyor

ben yine kendimi dinleyemiyorum.

hep bir telaşe, hep bir kaygı ...

yanlış vaktin insanıyım ben biliyorum .

burası bana dar, buralar çok kalabalık ...

hiçbir gönle sığmıyor adım

hiç kimseyi sığdıramıyorum ömrüme

kaçtığım yıllarım sebep oldu bu gizeme

çözmeye çalışma artık beni !

benden gerisi yok gibi

uyandırma gündüzleri

kabuslarımdan sanane !

çalma benden beni ...

ardımda yok yıkılan dağlar.

hiçbir kuşa bakmadım yürürken

ezilmedi hiçbir çiçek ...

benden gerisine bakma

unutma sana bıraktığım sözlerimi ...
ey yalnızlığımın katili
biliyorum, seni çok seveceğim.
ama sen yine de

ölürsem ... uyandırma beni

aklına gelirsem, gülümsüyor musun ona bak

özür dilerim gitmem gerekti ...

SEMANUR COŞKUN (S.C.)

10 TEMMUZ 2019

02:38

EV

yazıp yazıp siliyorum çok sık böyle olmam
şimdi okurken gözlerin kapalıymış gibi hayal et sesimi.
kulağında bir teoman şarkısı olsun. istanbul'da sonbahar ve istanbul bugün yorgun... akşama doğru azalırsa yağmur dediğinde yağmurun ıslaklığıyla gelen o esintiyi hisset ...
ve sor kendine değdi mi ?
gözyaşlarınla ıslattığın o sokaklarda yalnız kalışına değdi mi ?
umutsuzlukla çırpınırken tutunduğun yılana sığınmana değdi mi ?
o bu şu isimsiz olsunlar
martılar uçsun üstünde
yıkılmamak için kur dengeni iskelenin kenarında yürü başla en baştan sonuna kadar kenarda yürü şimdi en sondasın deniz rüzgara karışmış bile
en sonun geç ortasına aç kollarını kur dengeni bağırmak mı istiyorsun
sus !
ağlamak mı istiyorsun
tut !
biriksin tüm acı içinde bir damla dahi akmasın gözünden
hisset her şeyi
korkuyu, acıyı, hüznü, mutsuzluğu
mutluluğu hatırladığında gülme
düşme o denize, sarılma yılana
dimdik dur sapasağlam !
kaldır başını göklere
helalleş kendinle !
vazgeçtim ben bugün
şimdi bağırmak mı istiyorsun avazın çıktığı kadar bağır
ağlamak mı istiyorsun denizi yükseltsin göz yaşların
susma ! tutma ! durma !
indirme kollarını dursunlar havada ! kimseyi umursama
bitti mi şimdi
söndü mü kinin bak arkana şehire bak
tekrar dön denize son kez .
öyle bir koşacaksın ki bir daha hüzün peşine takılmasın diye kaçıyor gibi
ondan kurtulmak için tüm gücünle koşacakmışsın gibi
rüzgarın yüzüne vuruşunu hisset
hazır mısın ?
başla şimdi
koş yetişemesin kimse sana
tam ortadan koş tehlike yok artık
kenarda değilsin
düşmeyeceksin korkma !
bitir iskeleyi al derin derin nefesi
o nefes senin ve kimse zehir edemez
özgürsün artı
 rüzgarda kurudu yağmurun damlaları
göz yaşın akmayacak artık
yıkılmayacaksın
sevme kimseyi
güvenme kimseye
sen ve sen sadece sen
unutma kimse seni sen gibi anlamaz
anlatma derdini yıkılırsa yıkıldı diyenler olur
sür rimelini ya da tara sakallarını
ve kimseye belli etme kanayan yaralarını
sen çok güzelsin
bırak arkada kalanlar düşünsün ... :)



S.C.

her şeyi bıraktım.
başlamadıklarımı, hedeflerimi
yazı yazmayı
aynaya bakmayı
her şeyi bıraktım
geceleri kendim için uykusuz kalmayı
kendimi anlamayı, dinlemeyi,
bıraktım...
gökyüzüne bakmayı da derin derin nefes almayı da bıraktım.
hani o bırakamaz dediğiniz ne varsa bırakıyormuş insan
kalemi bırakmak bana intihar olur sanardım
bıraktım.
umut ettiğim her ne varsa bir bavula topladım
anılarımı, göz yaşlarımı, gülümsemelerimi bıraktım.
cümleye büyük harfle başlamayı
insanlara sarılmayı akşam dışarı çıkmayı
hatta gündüzleri de bıraktım
hani o kimseyle paylaşamadığım gece var ya heh işte onu da bıraktım
beni ben yapan her ne varsa bıraktım
kendimi boşluğa bıraktım
ben ben gibi değilim artık
hadsizliğe sessiz kalmazken
haddimden fazla susar oldum
başım omuzlarımın arasında kaldı kimseye duyurmadım sesimi
şarkı da söylemiyorum artık
süslü süslü cümlelerle konuşmuyorum 4 kelime yetiyor şimdilerde
tamam evet olur anladım
işin tuhafı farketmiyorda kimse
yeni tanıyanlar sakin sanıyor sessiz
eski tanıyanlar çok değişti diyor
ama hiçbiri anlamıyor.
üzülmüyorum duygularımı bırakalı uzun zaman oldu çünkü
fedakarlıklarımı vefamı bırakacak yer arıyorum şimdilerde
affetme duygum silinsin gitsin istiyorum
kıymak istiyorum beni bu hale getiren zamana
yaşlanmak istemiyorum ama gençliğimi de bırakıyorum bir kenara
şimdilerde boş bir duvara bakıyorum sadece
bir hayat canlanmıyor orada
ölüyorum galiba ...

beni bana bırakmadınız
ben de
her şeyi bıraktım.

S.C.