Yol yok artık köprüleri yıktık
Derin sığınaklarda inliyor insan
Korunak sanıp kafa/nı kaldırdığın yapay gökyüzü
Elini uzatınca tutabilecek olman ondan
Böyle de yaşanır. Her şeye alışır insan
Gün, hüzün, yalan, dolan, keder, aldatma ya da gam ...
Bundan benim yıkılmalarım
Herkesi kendimden sanmam.
Ruhumuz yorgun, isyanımız ondan
Umutsuzluğu sırtımızda taşırken
Nerede mutlu olabilir insan ?
Üşüyorum şimdilerde gittiğim her yerde
Aylardan Nisan, yıllanmış yokluğun
Olduğum hiçbir yerde sen yoksun
Koşsam durmadan senli yola çıkmaz yolum
Bu sokaklarda çürüdü çocukluğum
S.C.
03.32
16.04.2022
