...
Var olduğun günlerin yanı sıra hayal-mayel hatıralar...
Bölünmüş içi fragman dolu satırlar kaplıyor hayallerimi her defasında..
Susmak bile gelmiyor içimden konuşmanın desen içi çoktan bomboş olmuş.
Kestim dünya ile ilişkimi. Herkes yalan. Aynı dünya misali...
Korkularım var. Acı çekmek istemem hayattan...
Bu yüzden her anım temkin sıralıdır benim.
Bu yüzden bu kadar yoruldum belki...
Bu yüzden kimsenin yanında ağlayamam. Gurur de buna.
Kabul,
Doğru söylersin. Gurur !
Güç timsali olmak zorunda kılar her defasında benliğini. Sağır olursun içinin hakikatine karşı.
Yoruldum. Yalın ayak toprağa basa basa yürüdüm. Koşacaktım ki dikenler kalbime saplanmış.
Düştüm !
Kimsenin güvenilmez olduğunu bilmek o kadar acı ki.
Ne dost dost, ne sevgi sevdiğin gibi ...
Bu kadar bilmek istemezdim. Boşverseydim. Konuşsalardı, duymasaydım diyorum şimdilerde...
Herkesi iyi bilmek o kadar da kötü olmazdı.
Herkes herkesleşmeseydi belki her şey daha kolay olurdu.
Ama olmadı...


                                                                                                                       Semanur Coşkun
                                                                                                                                ( S.C. )