Ağlamam

Gözlerim donuyor

Parmak uçlarım uyuşuk, yazmam

Konuşursam sesim titreyecek, aramam

Anlatmak istemiyorum, konuşmak istemiyorum, hatırlamak istemiyorum

Özlemek, bu duygu benlik değil

Neden bu durgunluk bilmiyorum.

Kendimi bulmak istediğim, 

Neden yıkıldığıma anlam veremediğim zamanlar ...

Bu hissin müptelasıyım.

Bu zindanlar bahçe bana, acıtmaz canımı

Gül misali koklarken kanattı derim, avuturum kendimi.

Alışkınım artık kandırmaya beni

Gelecek diye inanmam

Sadece kendime yenik düşerim

Güvenmem deyip deyip silerim yanağımdaki yağmurları

Sonuçta ben asla ağlamam !

Semanur COŞKUN (S.C.)

00.20

4 ARALIK CUMA 2020

EV