Artık Büyüdüm

Uzun zaman oldu dokunmayalı mısralara

Yazamamak değil elbet küsmek benim ki

Ne olacak ki ne değiştirebilirim?

Bin bir gülüşün arasına sıkışmış kederim

Ben kimim? Kime ne diyebilirim?

Bazen diyorum...

Cehalet sarsaydı da benliğimi ben de uyuyor olsaydım.

Yük olur muydu o zaman bildiklerim?

...

Önceden sığamadığım dünyada, mısralara sığınırdım

Onlara sarılır, onlara yaslanırdım.

Ben de vefasızlaştım artık.

Uğramaz oldum dert yandığım kaleme

ama ihanet etmedim...

Yine anlatmadım kimseye

Yazmak yük oldu, susmayı buldum.

Susmak zor geldi, 

Kahkahalara sığındım gölge gibi...

Yetti mi derseniz, yetmedi...

Kendimi arıyorum hala

ama kabullenmeye ramak kaldı boşluk hissini...

Bilmem ki

Belki de boşluktur dolduran içimi.

Bu yüzden sığamıyorumdur hiçbir kalıba,

Bu yüzden yürümeyi seviyor,

Bu yüzden gökyüzünü dost belliyorumdur.

Belki kaçmaktır benim huyum...

Bu yüzden geceleri uykusuzluğa savruluyorumdur.

Ben anladım artık.

Hapsolmuşum, ne acı...

Kırıntılarla avutmuyorum artık kendimi. 

Üzgünüm.

Ben Büyüdüm...

02.08

Ev

26.06.2024