MİSAL DİYELİM

...Hayat, unutmak istediklerin ve unutmak zorunda oldukların olarak ikiye ayırır seni
Bazen ikisinin arasında ve hiçbir yerde kalırsın. Unutmak istersin çünkü unutmak zorundasındır...
Böyle bir hayatta nefesle boğuşmak çok zor olsagerek.
Çok zor !
İmdat demeye takatim bitik,
Gurur desen almış başını gitmiş... Zirvelere
Susmak mı ?
Artık ona bile lüzum yok.

Semanur Coşkun (S.C.)

Şşş HERKES UYUYOR GECEYİ SEVENLER BURADA

Durur durur da gece yazarım ben zaten

Rutindir bunlar bende...

Mutlu olduğumda yazamam mesala,

En çok burukken vurur ilham bana...

Çok acı çektiğimden değil, sadece geceyi çok sevdiğimden...

Gündüzün aksine gece korkutmaz beni 

Tüm kötülükleri gizler karanlığında

Hüznünü, hatanı, yaralarını yüzüne vurmaz.

Geceleri gizli ağlarken yorganını yüzüne usulca çeksen kimse anlamaz

Ama gündüzleri biraz somurtsan hasta sanarlar

Her şey aydınlıktır çünkü alışmışlardır gülümsemene

Bu iyi kabul,

Yanında olanı da görürsün gün aydınlığında

Dost kim bilirsin yanı başında

Peki ya yanında sadece kendini görmek istediğinde ne olacak ?

O zaman geceyi bekle işte

O dinlesin, o okusun seni

O sarsın karanlığa

Kimseye madur etmez gece seni

Sadece korkarsın...

O da kendinden olsa gerek...

Geceden değil karanlıktan korkarsın,

Gecenin gizemi ürkütür seni

Korkma

Bırak kendini gecenin uğultusunda çok güzel anlatıyor beni

...

Ama gece hiçbir şeyi unutturmaz

Unutulmaz

...

SEMANUR COŞKUN (S.C.)

GÜLÜMSE

...

Suskunluğumun arasında çığlıklarım var !

Unutmak mı ?

Ramak kaldı.

İnce ince düşündüğüm her heceyi tek tek siliyorum.

Yazmak kadar silmekte acı ...

Sezen Aksu parçaları düşüveriyor dilime

Geceler mi uzadı, bu karanlık ne ?

Ardından seni kimler aldı diyorum ...

Lütfen görmeyeyim seniden sonra

Artık hayatımdan çıksan diyorum. Bu ikili delilik sona erse

Git şarkısından sonra gitme dura takılı kalıyorum.

Ama sonra yine susuyorum...

Başlıklara,

Başlangıçlara adım adım ilerliyorum...

En önemli günlerde yoruldum diye her şeyi siliveriyorum

Kendi kendime yazdığım şiirlerim ile birlikte

Kendimi de rafa kaldırıyorum

Raf ömrü bitince ölüm gelir biliyorum

Uzatmaya gerek yok !

Az kaldı

Kendimi kendime çağırıyorum...

Semanur Coşkun

( S.C. )

'' HER ŞEY ŞİİR DEĞİLDİR AMA HER ŞEY MISRALAR İLE DUYGUYA BOYANIR. ''

Halâ uyuyor musun ?
Bir boşlukta baştan aşağıya sallanmaktı her saniye nefes almak.
Mecbur olduğunu bildiğindendir ki hiç bıkkınlık hissetmezsin.
Bu bir alışkanlıktır söylüyorum çünkü farkına varmanızı istiyorum.
Mesele ne nefes meselesi ne de boşluktaki bedenin
Mesele sensin !
Farkında olmak zorunda oldukların ve farkında olmadan yaptıkların.
Şimdi tekrar soruyorum, uyandın mı ?
Uyanmak istemezsen anlarım çünkü bende uyandığıma pişmanım.
Şimdi örnekler sende
Buna ister sevgi de
İster güven
İster nefret de
Mecburiyetini bırakınca anlayacaksın
Sadece yalan dünyada bir oyuncaksın
...

Semanur Coşkun (S.C.)

YANGIN YERİ

...
Hayatın içindeki koşturmanın yanı sıra onca yorgunluğun üstüne bir de hüzün kaplar insanı...
Yetmez sanki omzundaki yükler, ekler durur !
Durmaksızın...
Kulağında ince ince fısıltılar dolanır.
Bu bir fon olmalı...
Ney sesi mi desem, klarnet mi, ud mu, kanun mu ?
Tabiri zor olsa da hüznün sesi duyana hiç değişmez.
Hüzün sessizdir aslında...
Biz sessizliği dinlemeyi severiz. Sessizlikte bir kavuşmadır çünkü
İllaki birine kavuşma olması şart mı? İnsan kendine kavuşamaz mı ?
O kadar susturduk ki , o kadar ket vurduk ki içimize, duyamaz olduk.
Belki yaralarımız kanadı.. Sızısı hiç azalmadı ama hissetmekten vazgeçtik.
Belki de gönül bir yumağa döndü; Boş verdik, görmezden geldik
İçi yandı, çok ağladı onu da susturmasını bildik.
Kılıflar uydurduk..
En büyüğüne ''GURUR'' dedik, geçtik.
Biz geçtikte acaba geçti mi ?
... bunu bilemedik.

Bu yüzden bende hüzün yeri
Aslında hep yangın yeri
   


SEMANUR COŞKUN (S.C.)

Yine biriken onca şey olmasına rağmen sözlerim boğazımda yumak oluşturuyor. 
O kadar yazılar, onca bilinmeyenler var ki içimde sustukça yutmak istiyorum...
lakin takılıyor, olmuyor.
Benden daha çok beni anlamayanlar benden iyi bilir duruma geliyorlar sanki BENİ .
...ve durup aynaya baktığımda kendimle çelişiyorum .
Ben onların BEN ettiği kişi değilim.
Ben, benim ! ve o BENi bir tek BEN bilebilirim.


Ben olan BEN' SELAM OLSUN ...

:)

Saat 06.02 saatimi 2 saat önce geri aldım ve yoğun geçirdiğim bir saatimi olmamış gibi çöpe attım. Herkes gibi...
Aslına bakarsanız kaç saat önce geri aldığımdan da emin değilim. Sonuçta yaşanmamış gibi.
Değil mi ?

İnanmayı özlemek gibi her şey 

Var mısın yok musun bilmediğim bir uçurum kenarındayım şimdi

Sorsam ? soramam.

Sen kimsin bilemem

Anlamak zor kendimi de bilemiyorum ki yazmak geldiği her an yazıyorum sadece .

Tabiki kimsenin görmediği defterime yazdığım gibi olamaz

Ya da kalemsiz yazmak kalem ile yazmanın zevkini vermez

Ama olsun ...

işte başlıyoruz...