her şeyi bıraktım.
başlamadıklarımı, hedeflerimi
yazı yazmayı
aynaya bakmayı
her şeyi bıraktım
geceleri kendim için uykusuz kalmayı
kendimi anlamayı, dinlemeyi,
bıraktım...
gökyüzüne bakmayı da derin derin nefes almayı da bıraktım.
hani o bırakamaz dediğiniz ne varsa bırakıyormuş insan
kalemi bırakmak bana intihar olur sanardım
bıraktım.
umut ettiğim her ne varsa bir bavula topladım
anılarımı, göz yaşlarımı, gülümsemelerimi bıraktım.
cümleye büyük harfle başlamayı
insanlara sarılmayı akşam dışarı çıkmayı
hatta gündüzleri de bıraktım
hani o kimseyle paylaşamadığım gece var ya heh işte onu da bıraktım
beni ben yapan her ne varsa bıraktım
kendimi boşluğa bıraktım
ben ben gibi değilim artık
hadsizliğe sessiz kalmazken
haddimden fazla susar oldum
başım omuzlarımın arasında kaldı kimseye duyurmadım sesimi
şarkı da söylemiyorum artık
süslü süslü cümlelerle konuşmuyorum 4 kelime yetiyor şimdilerde
tamam evet olur anladım
işin tuhafı farketmiyorda kimse
yeni tanıyanlar sakin sanıyor sessiz
eski tanıyanlar çok değişti diyor
ama hiçbiri anlamıyor.
üzülmüyorum duygularımı bırakalı uzun zaman oldu çünkü
fedakarlıklarımı vefamı bırakacak yer arıyorum şimdilerde
affetme duygum silinsin gitsin istiyorum
kıymak istiyorum beni bu hale getiren zamana
yaşlanmak istemiyorum ama gençliğimi de bırakıyorum bir kenara
şimdilerde boş bir duvara bakıyorum sadece
bir hayat canlanmıyor orada
ölüyorum galiba ...

beni bana bırakmadınız
ben de
her şeyi bıraktım.

S.C.