Uzun zaman oldu dokunmayalı mısralara
Yazamamak değil elbet küsmek benim ki
Ne olacak ki ne değiştirebilirim?
Bin bir gülüşün arasına sıkışmış kederim
Ben kimim? Kime ne diyebilirim?
Bazen diyorum...
Cehalet sarsaydı da benliğimi ben de uyuyor olsaydım.
Yük olur muydu o zaman bildiklerim?
...
Önceden sığamadığım dünyada, mısralara sığınırdım
Onlara sarılır, onlara yaslanırdım.
Ben de vefasızlaştım artık.
Uğramaz oldum dert yandığım kaleme
ama ihanet etmedim...
Yine anlatmadım kimseye
Yazmak yük oldu, susmayı buldum.
Susmak zor geldi,
Kahkahalara sığındım gölge gibi...
Yetti mi derseniz, yetmedi...
Kendimi arıyorum hala
ama kabullenmeye ramak kaldı boşluk hissini...
Bilmem ki
Belki de boşluktur dolduran içimi.
Bu yüzden sığamıyorumdur hiçbir kalıba,
Bu yüzden yürümeyi seviyor,
Bu yüzden gökyüzünü dost belliyorumdur.
Belki kaçmaktır benim huyum...
Bu yüzden geceleri uykusuzluğa savruluyorumdur.
Ben anladım artık.
Hapsolmuşum, ne acı...
Kırıntılarla avutmuyorum artık kendimi.
Üzgünüm.
Ben Büyüdüm...
02.08
Ev
26.06.2024
